Ite hinc, inanes, ite rhetorum ampullae,
inflata rhoezo non Achaico verba,
et vos, Selique Tarquitique Varroque,
scholasticorum natio madens pingui,
ite hinc, inane cymbalon iuventutis.
tuque, o mearum cura, Sexte, curarum,
vale, Sabine ; iam valete, formosi.
nos ad beatos vela mittimus portus,
magni petentes docta dicta Sironis
vitamque ab omni vindicabimus cura.
ite hinc, Camenae; vos quoque ite iam sane,
dulces Camenae – nam fatebimur verum,
dulces fuistis – et tamen meas chartas
revisitote, sed pudenter et raro.
Von jetzt ab fort, ihr hohlen, fort, Rhetorenampullen,
Wortschall und Schwulst, pathetisch dröhnend, ungriechisch!
Du, Selius, auch, Tarquitius du und du, Varro,
Schulfuchserzunft, von fadem Wissensfett triefend,
von jetzt ab fort, Schallbeckenlärm für Schuljugend.
Auch du, mein Sextus, meines Herzens Herzliebster,
leb wohl, Sabinus, lebt, ihr Schönen, lebt wohl denn!
Wir segeln fort jetzt nach des Seelenglücks Häfen,
des großen Siro Wort und Weisheitsspruch suchend,
und halten Sorgenlast vom Leben ganz fern uns.
Von jetzt ab fort, ihr Musen auch! So geht wirklich,
ihr holden Musen denn gesteh ich's nur ehrlich:
ihr waret hold mir und ihr sollt auch wieder
nach meinen Blättern schaun, doch zuchtvoll und selten.